Δευτέρα, 22 Δεκεμβρίου 2008

Καλές γιορτές...

Aν και τον τελευταίο καιρό αποφεύγω τις πολλές πολλές τοποθετήσεις, λόγω αδυναμίας μου να ερμηνεύσω πλήρως τα πρόσφατα γεγονότα, το κείμενο του Γιανναρά, που ανέβασε στο blog του ο Χάρης (http://www.imathiabirds.blogspot.com) με «τσίγκλισε», κυρίως γιατί γράφτηκε από έναν ευρείας αποδοχής "πνευματικό άνθρωπο" (δεν συμφωνώ με τον όρο γενικώς).
Σύμφωνα λοιπόν με τον Γιανναρά για τον σημερινό «εφιάλτη βίας και καταστροφής» φταιει ο συνδικαλισμός των μαθητών, η διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους, ότι κανένας δεν μένει στην ίδια τάξη και η κατάργηση των ποδιών (!) (και διάφορα άλλα, δες το πλήρες κείμενο για να μην μακρηγορώ). Ξεχνάει εντέχνως ο Γιανναράς να αναφέρει ότι οι σημερινοί μαθητές, έχουν να αντιμετωπίσουν:
-την παντελή έλλειψη ελεύθερου χρόνου
-έντονη ανασφάλεια για το μέλλον, έστω και με ασαφή στο μυαλό τους τρόπο
-προβληματικό εκπαιδευτικό σύστημα γενικώς
-οικονομικές ανισότητες-προβλήματα στις οικογένειές τους
-αδιέξοδο και κανένα όραμα-όνειρο για τη ζωή τους
και ένα σωρό άλλα...
Μπροστά σε όλα αυτά, το γεγονός ότι, όπως αναφέρει ο Γιανναράς, «δεν τους μίλησε ποτέ η πολιτεία για τη χαρά της ασκητικής που προϋποθέτει η μετοχή, η άμιλλα, το άθλημα των σχέσεων κοινωνίας» φαντάζει στα μάτια μου γελοίο.

Αν τα κύρια προβλήματα της εκπαίδευσης είναι η κατάργηση των ποδιών και ο συνδικαλισμός, τότε μάλλον ακούω (στην καλύτερη περίπτωση) τον Μπουμπούκο – Άδωνι...

Μην ξεχνάμε ότι κάθε φορά που η σπείρα της Ιστορίας έκανε μια καλή, σημαντική σβούρα και η ανθρωπότητα έκανε ένα βήμα προς τα μπρος (Γαλλική, Οκτωβριανή Επανάσταση τα πιο χτυπητά παραδείγματα) υπήρχε βία. Επομένως, η βίαιη αντίδραση δεν είναι πάντα καταδικαστέα.

Φυσικά, δεν υπονοώ ότι τώρα έχουμε ανάλογες συνθήκες, ούτε ονοματίζω με ευκολία τα γεγονότα "εξέγερση", όπως για λίγα ψιχουλάκια-ψηφουλάκια ορισμένοι όψιμοι «επαναστάτες» που το μέλλον της Ευρώπης το βλέπουν aristera, κραυγάζουν. Φυσικά, και εγώ σιχαίνομαι τα 2 κόμματα εξουσίας-λαιμαργίας και τα αριστεροδεξιόστροφα παρακλάδια-δεκανίκια τους. Επίσης, δεν ταυτίζομαι με τους κλασσικούς «αναρχοαυτόνομους»-χουλιγκάνους, ούτε φυσικά με τα ασφαλιτόμουτρα που πολλές φορές αποτελούν μέρος τους.

Αλλά τώρα μιλάμε για πολύ περισσότερο κόσμο που «τα σπάει» στο έναν ή τον άλλο βαθμό (από πέτρες στους μπάτσους μέχρι κάψιμο ολόκληρων κτιρίων). Επίσης, κατά τη γνώμη μου υπάρχει και ένα μεγάλο ποσοστό που δεν κατεβαίνει στο δρόμο, αλλά γουστάρει να πετροβολήσει τους μπάτσους ή να σπάσει την τράπεζα (που για δεκαετίες του πίνει το αίμα με τα απίστευτα επιτόκια, εμφανίζοντας τρελές κερδοφορίες) και σιωπηλά επικροτεί. Σίγουρα οι μορφές της αντίδρασης μπορεί να είναι πολλές και διαφορετικές και από τα φρέσκα μυαλά των 16χρονών περιμένω και εγώ μεγαλύτερη πρωτοτυπία. Όμως, άλλο πράγμα η αντίδραση και άλλo η μορφή της. Καταδικάζοντας γενικώς τα όσα συμβαίνουν τις τελευταίες ημέρες, ο Γιανναράς καταδικάζει κάθε είδους αντίσταση σε αυτό το χάλι που ζούμε και έτσι γίνεται για μια ακόμη φορά άκρως συντηρητικός.
Θ

ΥΓ: Βασίλη Ραφαηλίδη μας λείπει η σκέψη σου...


1 σχόλιο:

XarisK είπε...

όντως μας λείπει